Zink werd al in de Oudheid gebruikt in Griekenland en Egypte. Getuige hiervan zijn de vondsten van juwelen en grafurnen uit die tijd. In 1530 ontdekt een Zwitserse dokter de metaaleigenschappen van zink. In de XVIII de eeuw wordt zink hoofdzakelijk geproduceerd in Bristol in Engeland. Het keizerrijk van Napoleon I probeert een zinkproductie op te zetten op het vasteland.
Het is de geestelijke en scheikundige Dony die in 1806 een origineel reductieprocédé ontdekt om zinkerts om te zetten in walsbaar metaalzink. Dit procédé wordt in 1809 officieel bekrachtigd door een brevet afgeleverd door Napoleon I. Een keizerlijk decreet geeft Dony op dezelfde datum de vergunning voor de exploitatie van de zinkertslagen in het gehucht Vieille Montagne in België.
In 1837 richt men de "Société des Mines et Fonderies de Zinc de la Vieille-Montagne" op In 1853 ziet ook de "Compagnie Royale Asturienne des Mines" het levenslicht. In 1987 verenigen de twee maatschappijen zich onder de naam "Vieille Montagne Frankrijk" en in 1993 worden ze opgenomen in de Groep Union Minière, die sinds september 2001 de Groep Umicore geworden is.
Het is in het midden van de XIX de eeuw dat, onder impuls van Baron Haussmann en de grote modernisatie- en saneringswerken van de stad Parijs, het "Vieille Montagne"-zink zijn opmars maakt in de architectuur, en in de bouwsector al zeer snel de rivaal wordt van lood en koper.
"Vieille Montagne" verandert in het midden van de jaren 90 in "VMZINC®", om het gebruik van de intussen internationaal bekende merknaam te harmoniseren en te vereenvoudigen.
Als marktleider op de binnenlandse markten van Frankrijk en België, en op de meeste andere Europese markten, volgt VMZINC® vandaag een strategie van internationale uitbreiding.
|
|
|
